Gisterenmiddag heb ik een poging gedaan om even snel de stad in te gaan om wat kleine boodschapjes te doen. Ik geloof dat ik drie dingen nodig had, van twee winkels, en dat ik met het shoppen zelf een kwartier bezig ben geweest. Maar het hele uitje heeft twee en een half uur geduurd....

Ik had mezelf voorgenomen om in de nieuwste parkeergarage te parkeren (makkelijk te bereiken, kan betalen met pin (soms handig), veel ruimte en uitgang midden in het centrum). Dus wat wil een vrouw nog meer! Deze parkeergarage is vanuit thuis iets verder rijden, maar vanuit daar kon ik wel weer gemakkelijk verder rijden naar de afspraak daarna. Goed plan dus!

Aangekomen op de hoofdweg die leidt naar de garage, bleek al snel dat er een omleiding was hier naar toe. Blijkbaar waren er wegwerkzaamheden. Op zich geen probleem, als iedereen maar door rijdt. De parkeergarage in komen verliep met iets meer strubbelingen (lees: irritante bestuurders die niet weten waar ze heen willen) dan normaal, maar ik mocht niet klagen. Toen ik bij de slagboom aankwam, verbaasde ik me over de lange rij dit zich had gevormd om de garage uit te komen. Wat een toestand zeg, je zou er maar in staan (dacht ik lichtelijk bezorgd, omdat ik zelf ook zo aan de beurt was), hopende dat de rij binnen no-time weg zou zijn. Ach ja, woensdagmiddag, kinderen vrij, alle moeders naar de stad, kortom: drukte.

Snel de auto geparkeerd, in de garage zelf was plek zat. Sabon zat op de route, eerste doel behaald. Nog even langs het Kruidvat, en ook daar liep ik weer glimlachend naar buiten. Geen probleem zou je zeggen. Tijdens het teruglopen naar de garage zag ik al snel dat de rij nog niet verdwenen was, en zelfs helemaal stil stond. Dan nog maar even terug de stad in, want stilzitten in de auto is met dertig graden geen goed idee.

Weer terug bij de garage: pfff, nog steeds een rij, hé, die auto stond net ook al hier. Wat een drama! Met het lood al in mijn pumps loop ik aarzelend naar de auto. Toch maar aansluiten in de rij? Tja, ik zal er toch uit moeten... Naast het vak waar mijn auto geparkeerd stond, was de rij al gaande. Ik kon dus niet eens uit het vak rijden, en dan is het wachten op een voorbijkomende (in dit geval meestal stilstaande) barmhartige samaritaan die me er tussen laat. Gelukkig, ze bestaan nog! Snel ingevoegd tussen de andere auto's.

Vijf minuten, tien minuten.... We staan nog steeds stil. Hé gelukkig, het rijdt. Ik eindig één plaats verder. Dit had ik nog nooit mee gemaakt. Na twintig minuten besloot ik uit de rij te gaan en via een andere kant naar de uitgang te rijden. Ook daar stond alles vast, en kon ik achteraan aansluiten. Daar zit je dan, minimaal dertig graden (in een ondergrondse parkeergarage met min. honderd stomende auto's nog warmer), in een niet-draaiende auto, met honger, en je moet naar het toilet, te wachten tot de stoet weer gaat rijden. Hoe lang zou dit gaan duren? Per tien minuten kon ik één plaats opschuiven. Ik had heel even de gedachte om de auto weer te parkeren en dan de bus verder te nemen, te laat was ik toch al. Maar hoe moest dat dan met het uitrij kaartje?

Ik kreeg een spontane ingeving om een etage lager te rijden en via daar naar de uitgang te gaan. Deze is daar nl. recht op aangesloten. En dit was een geniaal plan! Ik kon ongeveer vijf auto's achter de slagboom aansluiten. Het uit de rij komen was ook nog een drama maar dat zal ik je besparen. Ondertussen fietste er al diverse agenten door de garage om het probleem te inventariseren. Thank god! We rijden, ongeveer één auto per minuut. Wat een opluchting. Ik zag het buitenlicht al naderen en kon daarna mijn tocht vervolgen.

Ter conclusie: ik heb in totaal meer dan twee uur vast gestaan in een ondergrondse parkeergarage bij meer dan dertig graden celsius! Drinken had ik trouwens niet bij, zul je altijd zien... ik had nooit gedacht dat mijn middag zo zou lopen. De wijze les van dit verhaal: zorg dat je ten alle tijden een flinke tas bij je hebt (liefst een mooie en modieuze) waarin je een life-saving pakket bewaart (drinken, eten, handcreme etc.) want je weet nooit waar je in (voor) komt te staan!

Liefs,
Monique